Mezhepler

30 madde

Hanbelî

Ḥanbalī

المذهب الحنبلي

İmam Ahmed b. Hanbel'in öğretilerine dayanan bir Sünnî fıkıh ekolü. Kuran ve hadise sıkı bağlılığı, nazarî akıl yürütmeye temkinli yaklaşımıyla öne çıkar.

Hanefî

Ḥanafī

المذهب الحنفي

İmam Ebû Hanîfe'nin öğretilerine dayanan, Sünnî fıkıh ekollerinin en yaygını. Sistematik akıl yürütmesi, kıyas ve istihsana verdiği önemle bilinir.

Mâlikî

Mālikī

المذهب المالكي

İmam Mâlik b. Enes'in öğretilerine dayanan bir Sünnî fıkıh ekolü. Medine ehlinin amelini hukuk kaynağı olarak kullanmasıyla ayırt edilir.

Şâfiî

Shāfiʿī

المذهب الشافعي

İmam Şâfiî'nin öğretilerine dayanan bir Sünnî fıkıh ekolü. Şâfiî, fıkıh usulünü tutarlı bir yönteme kavuşturmuştur.

Caferî

Jaʿfarī

المذهب الجعفري

On İki İmam Şiîliğinin başlıca fıkıh ekolü; İmam Câfer es-Sâdık'a nispetle anılır. İmamların öğretileri gibi ek kaynakları da kabul eder.

İmam Ahmed b. Hanbel

Aḥmad ibn Ḥanbal

الإمام أحمد بن حنبل

Ahmed b. Hanbel (ö. 855), Hanbelî mezhebinin kurucusu, önde gelen hadis âlimi ve Müsned'in müellifi; Mihne döneminde sebatıyla meşhurdur.

İmam Ebû Hanîfe

Abū Ḥanīfa

الإمام أبو حنيفة

Nu'mân b. Sâbit (ö. 767), Hanefî mezhebinin kurucusu, Kûfe'nin meşhur fakihi; çoğunlukla "İmâm-ı Âzam" (en büyük imam) diye anılır.

İmam Mâlik

Mālik ibn Anas

الإمام مالك

Mâlik b. Enes (ö. 795), Mâlikî mezhebinin kurucusu ve en erken hadis-fıkıh derlemelerinden el-Muvatta'nın müellifi; Medine'de yaşamıştır.

İmam Şâfiî

Muḥammad al-Shāfiʿī

الإمام الشافعي

Muhammed b. İdrîs eş-Şâfiî (ö. 820), Şâfiî mezhebinin kurucusu ve İslam hukuk metodolojisinin (usûl-i fıkıh) temel eseri er-Risâle'nin müellifi.

Müctehid

Mujtahid

المجتهد

Bağımsız akıl yürütme (ictihad) yoluyla doğrudan ana kaynaklardan hüküm çıkarmaya ehil olan fakih.

Taklid

Taqlīd

التقليد

Ayrıntılı delili kişinin bizzat incelemeden, ehliyetli bir müctehidin veya mezhebin hükümlerine uyması — sıradan Müslümanların olağan tutumu.

Eş'arî

Ashʿarī

المذهب الأشعري

Ebü'l-Hasan el-Eş'arî tarafından kurulan büyük bir Sünnî kelâm ekolü; akıl ile vahyi dengeler ve Mâtürîdî ekolüyle birlikte yaygın biçimde takip edilir.

Eserî

Atharī

المذهب الأثري

Akaid konularında Kuran ve Sünnet metinlerine (esere) lafzen bağlanan, nazarî tevili terk eden bir Sünnî kelâm ekolü; Hanbelî gelenekle ilişkilidir.

Fürû-i Fıkıh

Furūʿ al-Fiqh

فروع الفقه

Fıkhın "fürûu" — usûl-i fıkıhtan (kökler/metodoloji) farklı olarak, ibadet ve muamelelere dair ayrıntılı pratik hükümler.

İbâdî

Ibāḍī

المذهب الإباضي

Ne Sünnî ne Şiî olan, Umman'da hâkim olan ayrı bir İslam ekolü. Erken Hâricî harekete dayanır ama ılımlı görüşler geliştirmiştir.

İsmâilî

Ismāʿīlī

المذهب الإسماعيلي

İsmâil b. Câfer'i tayin edilmiş imam olarak kabul eden bir Şiî kol; dinî metinleri bâtınî (içsel) yorumlamasıyla bilinir.

İstihsan

Istiḥsān

الاستحسان

İstihsan — sıkı bir kıyastan vazgeçip adalete veya ihtiyaca daha uygun bir hükmü tercih etmek. Hanefî mezhebinin önem verdiği fer'î bir kaynaktır.

İstıslah (Maslahat)

Istiṣlāḥ

الاستصلاح والمصلحة

Nasların sustuğu yerde, insanların yararına hizmet eden hükümlere ulaşmak için kamu yararını (maslahat) gözetmek. Özellikle Mâlikî mezhebiyle ilişkili bir ilkedir.

Kadı

Qāḍī

القاضي

İslam mahkemesinde, anlaşmazlıkları çözmek ve adaleti uygulamak için mezhebinin hükümlerini tatbik eden hâkim.

Mâtürîdî

Māturīdī

المذهب الماتريدي

Ebû Mansûr el-Mâtürîdî tarafından kurulan büyük bir Sünnî kelâm ekolü; özellikle Hanefî mezhebiyle ilişkilidir ve imanda akla belirli bir rol verir.

Mu'tezile

Muʿtazila

المعتزلة

Aklı ve irade hürriyetini öne çıkaran, Kuran'ın yaratılmış olduğunu savunan erken rasyonalist kelâm ekolü. Büyük ölçüde tarihîdir; kelâmî tartışmaları şekillendirdi.

Müftü

Muftī

المفتي

Sorulara karşılık resmî hukukî görüşler (fetvalar) veren, mezhebinin ilkelerini yeni meselelere uygulayan ehliyetli âlim.

Mukallid

Muqallid

المقلد

Taklid yapan kişi — hükümleri bağımsız çıkarmak yerine bir müctehidin veya mezhebin hükümlerine uyan kimse.

Örf

ʿUrf

العرف

Şeriata aykırı olmamak kaydıyla, nasların açık bıraktığı konularda hüküm kaynağı kabul edilen yerel örf ve teamül.

Telfîk

Talfīq

التلفيق

Tek bir ibadet veya muamelede farklı mezheplerin hükümlerini birleştirmek — fıkıhta tartışmalı bir uygulama.

Zeydî

Zaydī

المذهب الزيدي

Zeyd b. Ali'ye nispetle anılan, Yemen'de yaygın bir Şiî ekol. Fıkıhta, Şiî ekoller arasında Sünnî fıkhına en yakını sayılır.

Evzâî

Al-Awzāʿī

المذهب الأوزاعي

Suriyeli İmam Evzâî'ye nispetle anılan erken bir Sünnî ekol; Mâlikî ve Şâfiî mezheplerince soğurulmadan önce Şam ve Endülüs'te hâkimdi.

İstishâb

Istiṣḥāb

الاستصحاب

İstishâb — geçmişte sabit olan bir hükmün, değiştiğine dair delil bulunana dek geçerli sayılması. Mezhepler arasında kabul gören bir hukuk ilkesidir.

Sedd-i Zerâî

Sadd al-Dharāʾiʿ

سد الذرائع

Sedd-i zerâî — esasen mübah olan bir fiili, kesin biçimde harama götürdüğü için yasaklamak. Özellikle Mâlikî ve Hanbelî mezheplerinin önem verdiği bir ilkedir.

Zâhirî

Ẓāhirī

المذهب الظاهري

Dâvûd ez-Zâhirî tarafından kurulan, büyük ölçüde tarihî bir Sünnî ekol; kıyası reddederek Kuran ve hadisin lafzî (zâhir) anlamına sıkıca bağlanır.